Potyczki słowne

Po latach pracy w zawodzie wydawało mi się, że wiem. Korektor po 1 składzie sprawdza, czy naniesiono wszystkie poprawki, poprawia literówki, przenoszenia wyrazów, interpunkcję, błędy gramatyczne (jeśli jakieś jeszcze się uchowały). Stronę techniczną - żeby nie było tych takich białych pasków, żeby akapity nie wystawały itd.
Ale to wszystko. Jakim prawem i po co korekta "poprawia" szyk zdań i wprowadza zmiany nie mające nic wspólnego z poprawnością językową ani wiernością oryginałowi? Żeby się wykazać? Żeby było widać, że coś zostało zrobione? Już sam tłumacz powinien być przeźroczysty. Tym bardziej redaktor. A co dopiero korektor.
Przy krótszych pozycjach jakoś to znosiłem, ale teraz siedzę nad korektą autorską większego materiału i zdenerwowanie. Owszem, ostateczna decyzja należy do mnie, ale muszę jeszcze raz przejrzeć całą książkę i korektorskie poprawek wykreślić. Szkoda mojego czasu, szkoda czasu ludzi od składu, którzy będą się musieli w tej plątaninie znaków korektorskich i skreśleń rozeznać.
Więc czym jest korekta? Jak to wygląda w innych wydawnictwach? Jakie są Wasze doświadczenia?

Korekta dla dziennikarza

Podstawowa różnica między dziennikarzem obywatelskim a tradycyjnym? Tego pierwszego nie zwolnią z pracy. Myślę, że to wiele tłumaczy. Dziennikarz obywatelski ma prawo stawiać opór i walczyć o swój tekst jak dzikie zwierzę, również w dziale korekty tekstów. Czasem wielokrotna wymiana POPRAWIONYCH wersji tekstu daje efekt jego prawdziwego pogłębienia. Rezultat końcowy może być dla nas samych zaskoczeniem. A zatem, autorzy - walczcie o swoje teksty! Nie bójcie się konfrontacji! Ale szanujcie pracę Redakcji! Oni naprawdę są OK. Chcą pomóc. A że czasem się mylą... My też się mylimy.

Korekta – myśli uczta

Popularną formą dokształcania przyszłych tłumaczy lub korektorów jest właściwa organizacja pracy. Odbywa się to w następujący sposób. Tłumacz przekłada dany tekst, następnie jest on analizowany przez korektora. Gdy tekst zostanie poprawiony, wraca do tłumacza, który, patrząc na naniesione poprawki, ma szansę je przeanalizować, zastanowić się nad popełnionymi błędami i wyciągnąć wnioski na przyszłość. Dlaczego warto praktykować tę formę doszkalania? Z punktu widzenia korektora jest ona bardzo czasochłonna i nie zawsze pozwala obiektywnie ocenić dany tekst. Nie jest to jednak do końca zgodne z prawdą. Korektorzy niechętnie wyjaśniają, dlaczego wprowadzili taką czy inną poprawkę w tekście. Nie są też skorzy przyznać się do popełnionego błędu, tak samo jak tłumacze boją się podjąć przekładu jakiegoś tekstu ze względu na odpowiedzialność, jaka na nich spoczywa.

Szkolenia edytorskie

Celem kształcenia jest praktyczne przygotowanie absolwentów do pracy edytora, tekstologa i - przede wszystkim - redaktora tekstu. Stąd znacząca pozycja w programie nauczania korekty, komputerowego opracowania tekstu, pracy redaktorskiej nad poprawnością stylistyczną, redakcji przekładu czy wybranych zagadnień prawa autorskiego.

Znaki adiustacyjne

Umowne oznaczenia, za pomocą których wykonuje się adiustację maszynopisu;


• akcentowe dostawiane znaki akcentów w postaci kropek, przecinków, kresek itp. w czcionkach wersalikowych większych stopni (powyżej 20 p.);


• korektorskie ustalone znaki umowne, służące do zaznaczania błędów na odbitkach korektorskich tekstów, tabel i innych elementów;


• specjalne czcionki stosowane w składach technicznych, naukowych, handlowych itp. Należą do nich m.in. znaki matematyczne, chemiczne, astronomiczne, biologiczne, meteorologiczne, muzyczne itp.

Redagowanie tekstu

Zupełnie czym innym jest opisanie własnych doświadczeń, a czym innym napisanie publikacji z dostępnej literatury. Wbrew temu co mówisz nie jest to przepisywanie gdyż tak się pisze wszystkie naukowe i popularnonaukowe opracowania. Korzystanie z literatury jest zupełnie normalnym i oczywistym sposobem. Uważam, że znacznie łatwiej jest opisać własne doświadczenia, to co sie widzi bez zagłębiania się w wiedze pochodzącą z literatury fachowej. Czasami trudno jest poprawnie zinterpretować to co się widzi. Napisanie czegoś w oparciu o literaturę jest znacznie trudniejsze. Faktycznie tutaj autor nie ponosi odpowiedzialności za fakty, ale ponosi za dobór faktów i cytowanej literatury.

Wybór terminów

Wybór terminów związanych ze składem

* skład gorący - skład, przy wytworzeniu którego na którymkolwiek z etapów doszło do roztopienia stopu drukarskiego. Zwyczajowo oznacza to odlewanie tekstu w postaci wierszy linotypowych, a także maszynowe odlewanie tekstu w postaci ułożonych już, ale pojedynczych czcionek - monotypów. Skład gorący jako szybszy, zmechanizowany jest antonimem powolnego składu ręcznego.
* skład komputerowy - skład wykonany w całości za pomocą programów komputerowych.
* skład maszynowy - skład, który powstał w dużym stopniu metodami zautomatyzowanymi. Zawiera się w tym pojęciu zarówno skład gorący, jak i składanie czcionek w składopisach (urządzenia sterujące maszynami zecerskimi), jak i praca na urządzeniach fotoskładu, ale termin ten oznacza również pracę na komputerze w programie do składu.
* skład ręczny - ręczne, mozolne układanie tekstu z czcionek.